Print
PDF

Brzoza Maksymowicza (cesarska) (Betula maximowicziana)

Występuje w stanie dzikim w Japonii, w górach wysp Hokkaido i Hondo, gdzie dorasta do  30 m i 1,2 m średnicy pnia.
POKRÓJ: Korona luźno rozgałęziona ale regularna, szerokości do 12 m, pień przewodni widoczny często aż po wierzchołek. Cechuje się dość szybkim wzrostem.
LIŚCIE: są największe ze wszystkich brzóz, na długich do 3(3,5) cm ogonkach, długie i szerokie do 14(18) cm, szerokojajowate, u podstawy głęboko sercowate, ostro zakończone, podwójnie ostro piłkowane na młodych drzewach obustronnie miękko owłosione, na starszych drzewach nagie. Jesienią przebarwiają się na piękny kolor złocistożółty.
KORA: dekoracyjna, pomarańczowo-szara (młoda pomarańczowo-brązowa), łuszcząca się pasmami.
WYMAGANIA: Lubi stanowiska słoneczne i jest w pełni odporna na mróz, preferuje gleby żyzne, wilgotne i mokre, znosi okresowe zalewnie wodą, toleruje też umiarkowanie suche stanowiska. W ojczyźnie stosowana jest przy osuszaniu podmokłych terenów i umacniania zagrożonych erozją skarp.
ZASTOSOWANIE: Do Europy sprowadzona w 1888 r. (Anglia). W Polsce uprawiana od końca XIX w. jako drzewo ozdobne, szybko rosnące, wytrzymałe w dużym stopniu na mrozy,  wykazujące się dużą tolerancją na warunki miejskie.
Szczególnie interesująca jesienią,  podczas przebarwiania liści.
Polecane sadzenie pojedynczo na otwartej przestrzeni,  celem osiągnięcia szerokiej, nisko rozgałęzionej korony.

 

Author: Administrator